Dah seminggu berlalu, aku masih lagi sedih ngan peristiwa minggu lalu. Walaupon sedih, aku tetap gembira melihat M dan F berbaik semula, bergurau2 senda macam sebelum nie. Perangai diorang berdua nie membuatkan aku mengimbau kisah silam aku, setahun yg lalu. Sebelum aku mengenali M dan F, aku pernah mempunyai dua orang kawan yang begitu akrab.
Sebenarnya dua orang nie jiran2 kat kampung aku je.. Tapi xsangke pulak tahun lepas kami jadi begitu akrab. Sorang laki dan sorang pompuan. Yang laki namenye T,selang 4 buah rumah je dari rumah aku. Dan yang pompuan namenye K. Lagi dekat, sebelah rumah aku je. Bulan 1 tahun lepas, emak aku masuk wad gare2 disyaki menghidapi tibi. Jadi ayah aku kene la jage emak aku. Aku pulak ?? Aku kene jage kedai ngan adik kecik aku kat rumah. Lagipon aku tgh tggu keputusan SPM, jadi xde kerja sgt nak buat. T sering jugak la datang ke rumah aku tuk temankan aku jage kedai. Pada mase yang same, K jugak temankan aku. Start situ la, kami mula akrab.
Kami sgt2 rapat. Setiap mase, setiap tempat, asyik bertige je. Tak kira siang dan malam. Kalu hari Jumaat dan Sabtu, Kami mesti bgn awal pagi tuk pergi jogging kat tepi pantai. Kadang2 sampai bermandi-manda kat pantai tu. K langsung xkisah walaupun dia sorg je pompuan. Tgh hari pulak, kitaorang akan lepak2, sembang kosong, berlawak jenake sampai la petang. Petang pulak main badminton. Tak puas siang, malam lepak lagi sampai tgh2 mlm. Tiap2 hari tu la rutin kitaorang. Kalu xjumpe sehari mmg xsah. Rase macam tak lengkap hidup. Bagi kami, kami mmg dah xleh nak dipisahkan lagi dah.
Tapi, dugaan mula menjenguk. Emak aku yang baru keluar dari hospital tak berape setuju ngan persahabatan kami. Alasannya, T muda sangat tuk dijadikan kawan sebab T baru tingkatan 4. Aku pulak dah 18 tahun. Aku pikir umo xlah jadi masalah sangat. Alasan emak aku lagi, K tuh pompuan. Xkan dia nak berkawan ngan org laki. Nanti ape pulak kate org2 kampung. Aku rase aku ngan T xlah wat benda yg bukan2 ngan K. Lagipun K ok je. Xkisah langsung.
Xlame kemudian, org kampung mula bercerita pasal kami bertiga. Ade yg kate aku ngan T nie gay. Asyik berkepit je siang malam. Ade pulak yang kate aku ngan T wat bende yg tak elok kat K. Kalu nampak kami bertiga je, pasti diorang akan berbisik2. Kami sememangnya wat tak tahu je ngan diorang. Sume yg diorang kate tuh, sumenye tak betol. Tapi, emak T ambik serius pasal nie. Emak dia tak berapa suke anak dia dekat2 ngan aku. Yela kan.. takut terjadi bende yg bukan2 nanti.. Walaupun dilarang, T tetap berkawan ngan aku.
Dalam2 berkawan, K dan T jatuh hati satu same lain. Diorang dah setuju tuk jadi couple. Walaupun diorang dah couple, kami tetap macam dulu2. Langsung tak berubah. Bile T dan K ade masalah, aku la yg tolong settlekan.. bergaduh je, aku tolong baikkan balik.. Setiap masalah diorang pasti akan diceritakan kat aku. Aku nie kire jadi org tgh la bagi diorang. Aku xkisah.. Asalkan persahabatan nie xputus, aku ok je.
Jadi, suatu ketika, hubungan T dan K dah kire utuh gile dah. Dah kuat sekuat2nye. Ade masalah dah dapat settle cepat2 tanpa bantuan aku. Dan ade satu lagi kelainan. T mula rapat ngan kawan barunye, S. Pada suatu petang, K nak g Pining jumpe sedare mare dia. Jadi petang tu kami jumpe la kononnye nak ucap goodbye. S pun ade jugak mase tu. Lepas K bertolak aku, T dan S balik ke rumah masing2. Malam tu, T tak datang ke rumah aku macam selalu. Aku tertunggu2 jugak. Biasenye dia datang walaupun K xde.
Keesokan harinye pun same, T tak datang2 ke rumah aku. aku tak tahu kenape. Heran jugak. Petang xdatang, malam xdatang. Kenape la agaknye ?? Pade hari Jumaat tu, T datang awal ke masjid. Aku tegur la dia.. "Awalnye datang masjid." Sunyi sepi tiada jawapan sampai la abis solat jumaat. Time abis soalt pun terus balik. Biasenye kami akan tadah doa dulu.
Start hari tu baru aku tahu yg T dah akrab ngan S. Tak sangke pulak T sanggup buang aku lepas dia berkawan ngan S. Aku ngan T terus putus hubungan. K ? K macam tak kisah pun kami tak bertegur sapa sebab asalkan hubungan couple dia ngan T tak terjejas. Aku sangat makan hati ngan sikap T. Allah je yg tahu betapa pedihnye hati nie. Sampai hati dia wat camtu kat aku. Aku dah anggap dia kawan dunia akhirat dah. Tapi balasannye, dibuang tanpa sebab.
Setahun dah berlalu, aku masih lagi tidak berhubung ngan T. Aku ngan K masih berhubung tapi jarak jauh je la.. mcg.. chat kat facebook.. Setiap hari aku berselisih ngan T. Yela, dah sekampung mmg la. Tapi aku ngan T wat macam xkenal antara satu same lain. Bile pikir balik, nak menanges jugak aku. Kadang tut rindu sgt2 kat dia. Ntah kenape la malang sangat nasib aku nih. Ade kawan tapi dibuang cam sampah. Takpe la, aku akan tempuhi dugaan nie dengan penuh tabah dan sabar..